Ben jij uitgeraasd? Ben je moe van altijd maar doorgaan? Wil je af van druk, druk, druk…En lukt je dat niet vanzelf?
Wat houdt jou weg van de innerlijke rust?  Vraagt jouw lijf om vertraging, omdat jouw hoofd maar blijft razen en niet stil te krijgen is? Voel je dat in je lijf? Voel je onrust of spanning of pijn?
 
Als je toe kunt geven aan de vertraging waar je lichaam om vraagt, zal je eerst de verwarring voelen. Dit ben je niet gewend en je zult je onrustig voelen. Bewust kiezen voor rust en de stilte opzoeken. Gewoon ‘zijn’ en niets hoeven. Begin met korte momenten van rust. Geen lijstjes van ‘to do’ doornemen. Lekker luieren is heel goed voor je lijf en de innerlijke ontspanning. Sta het jezelf toe, ontspan zonder schuldgevoel. En voel dan wat jouw lijf daar van vindt.

Mogelijk vindt jouw hoofd hier van alles van. Dat stemmetje in je hoofd voert de boventoon, wil gehoord worden. Dat stemmetje dat je ‘niet goed genoeg’ bent als je jezelf toestaat lekker te luieren. 

 

Ik ken dat stemmetje heel goed. En toen ik er achter kwam dat ik nog steeds mijn best deed om de bevestiging van mijn moeder te krijgen, rolden de tranen over mijn wangen. Al jaren was ik ‘volwassen’, en nog steeds hunkerde ik naar de enthousiaste goedkeuring en bewondering van mijn moeder. Tjonge, wat heb ik mijn best gedaan. Ik ging braaf naar de school die zij uitkoos, ging dichtbij mijn ouders wonen, fietste de Alp d’Huez, haalde de 1e dan karate en voldeed met veel buikpijn en migraine aan allerlei uitgesproken en onuitgesproken verwachtingen. Het leverde mij niet op waar ik op hoopte. Het belemmerde mij wel te doen waar ik van droomde.
De eerste Systemische familie opstelling liet mij zien dat de bevestiging waar ik zo’n behoefte had mij gegund was, maar door gedoe in de levens van mijn voorouders, het hen niet lukte uit te reiken. Door dit stukje te doorvoelen voelde ik de liefde van mijn voormoeders en begon mijn reis naar meer rust in mijn hoofd en minder mijn best doen. En wat ben ik dankbaar dat ik dit pad ben gaan bewandelen. Ik hoef niet meer bij alles wat ik doe achterom te kijken, zoals een klein kind dat doet als het voor het eerst gaat fietsen, en te vragen ‘Kijk mam, doe ik het goed?’ 

Ik ben toch de coach en de kunstenaar geworden, de verbinder, de ondernemer. De vrouw die haar eigen pad loopt, en kwetsbaar en krachtig mag zijn zoals zij dat voelt. Die de vrijheid voelt dit te doen.
Ik heb veel meer levenslust en doordat ik niet meer zo mijn best hoef te doen is het zo veel rustiger in hoofd. 
 
Wil jij inzicht in jouw razende bol, en jouw wens naar meer rust, in je hoofd en in je lijf? Je hoeft het niet alleen te doen. Ik help je graag op pad, en loop dan een stukje met je mee.
Wil je informatie of heb je vragen? Kijk op www.levenskunst.art en stuur mij een bericht.