Het is een bijzondere gewaarwording als je diep van binnen rust en vertrouwen voelt. De wereld wordt opgeschud door een pandemie en ook ik ervaar dat onze leefwereld hier enorm door wordt veranderd. Mijn huisgenoten zijn thuis en mijn werk stopt opeens. Er kunnen geen cliënten komen voor coaching en systemisch opstellen. De gewenste 1,5 meter afstand is niet haalbaar. 

Maar het is oké en tijdelijk, en ik besef dat het tij aan het keren is; dat de natuur, de aarde, het klimaat, de onderlinge verhoudingen in de maatschappij vanuit een andere hoek met een nieuw licht beschenen worden. De polarisatie wordt zichtbaar. 

Ik vertrouw op een nieuw besef hoe nodig het is om goed voor de aarde en elkaar te zorgen en dat deze verplichte inkeer daar een bijdrage aan kan zijn.

Maar na een dag of twee voel ik ook een andere laag in mij die zich manifesteert. Ik voel mij fysiek niet lekker en ik voel mij heel onrustig en onzeker. De angst voor verlies en pijn kijk ik aan, maar het lijkt niet genoeg. 

Ik val terug in oude patronen. Mijn balans is weg. Ik ga snel in conflict, ben druk met ‘veel doen’ en controlegedrag. Ik sta op de barricaden! 

Ik zie dat ik mijn mannelijke energie weer de boventoon speelt. Ik zie dat aan mijn kledingkeuze en houding. 

Langzaam besef ik dat Corona een ziekte is. En onder die ziekte ligt oude angst. De angst voor het Coronavirus laat mij zien dat in de onderstroom, in mij, oude stukken aangekeken mogen worden. Zoals ik mij nu probeer te wapenen tegen de angst is niet van mij. Dat is veel ouder.

Juist deze dualiteit in voelen en denken en doen maakt mij in de war. Gelukkig besef ik al snel waar naar ik mag kijken. 

Als ik systemisch ga kijken naar Corona en mijn angst, die al die onhebbelijkheden uit de oude doos halen, voel ik dat het oud is.  Het is niet echt van mij. Want in die onderstroom voel ik mij zo senang, rustig en vol vertrouwen. Het is juist de bovenstroom die zo onhebbelijk voelt en zich laat zien.

In de opstelling wordt zichtbaar hoe moeilijk het voor mijn voormoeders is geweest om de pijn en het verdriet van verlies te voelen of aan te kijken. En…hierdoor om mij te kunnen zien. 

Gelukkig werd ik nu wel gezien en kon de mannelijke energie weer in balans komen met mijn vrouwelijke energie. Zo fijn om de angst van verlies daar te kunnen laten. Het is niet van mij en ik liet achter wat te zwaar was om te sjouwen. 

En natuurlijk werd door Corona ook de angst voor verlies aangewakkerd.

Na de systemische opstelling van de angst die ik diep in mij voelde, kwam er ruimte. In mijn lijf en in mijn hoofd. Ik werd gewoon weer de zachte ik, en de barricaden zijn verdwenen. De innerlijke rust is weergekeerd. Ik accepteer de situatie zoals het is. Niet dat ik het leuk vind, maar het is.